Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
De-kleine-dingen-van-alledag
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Als een 12 jarig meisje



Mijn Profiel

hehety
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Ladybird50
Van: Ladybird50

Ineverhoeven
Van: inemaartje

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy




Gastenboek berichten

Marguerite
24 maart 2014 14:57
_
Wat een leuke foto is dat van jou als 12 jaarig meisje. Ik herken je er zo op, behalve dan die lange haren. Kom steeds even kijken of er wat nieuws is, je schrijft zo leuk. Groetjes.

Hans Horsten
23 februari 2014 15:48
_
Ook vast namens mij Henny als ik er soms geen erg in heb.

Ria(redsblog)
23 februari 2014 15:13
_
Henny, sterkte de 26e! Gr Ria




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door j.zwiep om 19:34
_
J.zwiep Online

Door Wibootje om 19:33
_
Wibootje Online

Door Loezie om 19:33
_
Loezie Online

Door rikiek om 19:27
_
Rikiek Online

Door tteun om 19:27
_
Tteun Online

Door Shyne om 19:26
_
Nieuwe Club forum reactie geplaatst

Door suzie123 om 19:24
_
Suzie123 Online

Door LadyLely om 19:20
_
LadyLely Online





_

Andere artikelen



Karel Krekel gaat verhuizen


Karel Krekel, zonder rugzakje

Een verhaaltje dat ik een jaar of acht geleden geschreven heb omdat er een krekel meelifte op de voorruit van de wagen.


Kareltje Krekel keek verveeld over het grasveld waarop hij woonde. Opeens landde een tor naast hem in het gras.

“Hè, waar kom jij vandaan?” vroeg Kareltje. “Ik ken jou niet van dit veldje.”

“Klopt, antwoordde de tor. “Ik kom van heel ver weg en heb heel veel gezien.”

Om nog meer indruk te maken, pakte de tor zijn bril en begon die stevig te poetsen. Dat maakte Krekel nog nieuwsgieriger.

“Wat... wat heb je dan gezien?” vroeg hij.

“Ik heb velden met bloemen gezien. Weilanden met koeien en schapen. Heel veel auto’s en wegen. Heel brede sloten waar bruggen over waren en nog veel meer.

“O,” zei Kareltje, “dat wil ik ook wel zien.1k kan niet vliegen zoals jij.”

Daar werd de krekel zo droevig van dat zijn voelsprieten gingen hangen.

“Hee, joch, je denkt toch niet dat ik zo ver ga vliegen?”

De tor rolde over het gras van het lachen.

“Ja maar…”

“Nee ik lift altijd.”

“Liften, wat is dat nu weer?”

Kareltje begreep er niets meer van. Hij hoorde zoveel nieuwe dingen. Het leek wel of de tor alles wist.

“Zie je die dingen op wielen aan de overkant? Dat zijn auto’s.” wist de tor. “Als je daar op springt en de auto gaat rijden ben je zo ver weg. Ik ga meestal op de achterkant bij het raam zitten. Maar jij…” Hij keek de krekel van top tot teen aan. “Jij kunt beter op de voorruit gaan zitten. Dan zie je veel meer onderweg. Je kunt je aan de rubber van de ruitenwisser vast houden. Als je het niet erg vindt, ik zie een struik daar het lekkere beestjes er op. Ik ga eten.”

“Nee, natuurlijk niet. Van reizen krijg je honger. Ga maar en nog bedankt voor je gesprek,” zei de krekel.

De tor drukte zijn bril nog eens goed op zijn neus, en vloog weg. Naar de struik aan de overkant van de straat.

Kareltje ging op zijn rug liggen. Stak een grassprietje in zijn mond en vouwde de voorste pootjes achter zijn hoofd. Zijn achterpootjes kruiste hij over elkaar heen.

Het lijkt mij wel spannend, zo op reis te gaan. Maar of ik het durf? Daar moet ik nog een nachtje over slapen, dacht de krekel.

De volgende ochtend werd Kareltje vroeg wakker door een hoop herrie! Hij stak zijn hoofd onder het bladerdek door en zag grote graafmachines de straat in rijden. Ook de mieren rende in paniek door elkaar.

“Wat gebeurt er?” vroeg Kareltje aan een voorbij rennende mier.

“Ze gaan hier graven en een parkeerterrein aanleggen. Zie dat je weg komt! Wij zijn onze nest al aan het verhuizen.”

Wat de krekel voor paniek aanzag was het verplaatsen van de eitjes naar een holletje achter de heg van een tuin.

De bulldozers stopten in de straat. Een liet zijn graafbak met een harde klap op de straat terecht komen.

Ik moet hier weg en snel ook, dacht de krekel. Ook dacht hij aan wat de tor gezegd had. De auto stond er nog.

Snel pakte hij wat spulletjes en deed ze in een gras gevlochten rugzakje. Gooide het op zijn schouders en nam afscheid van de mieren.

“Ben voorzichtig en goede reis,” zei de mier die hem verteld had over het bouwen van de school.

Dat beloofde Kareltje.

Met een paar sprongen was hij bij de groene auto. Met één sprong zat de krekel achter de ruitenwisser.

Nu maar hopen dat ik niet de hele dag moet wachten, dacht Kareltje. Hij had geluk! Een paar minuten later stapte een man in de auto. Even later reden ze weg, de bocht van de straat om.

“Dat is toch wel eng,” piepte de krekel in zichzelf. Hij ging wat verzitten en vond een plekje waar hij zich beter vast kon houden. Even later reden ze de snelweg op.

“Joepie!” riep hij nu zelfverzekerder, zijn voelsprieten wapperde door de wind en het rugzakje drukte zwaar tegen zijn rug. Kareltje voelde het niet. Hij was te druk bezig met om zich heen te kijken. Zoveel auto’s achter elkaar en nog meer die tegemoet reden.

Hij werd er een beetje bang van. Stel dat hij van de wagen afwaaide of niet goed meer kon vasthouden. Opeens zag hij voor zich een brug met vele hoge spankabels. Daaronder een brede rivier.

Tor heeft gelijk! Nog even en dan komen de weilanden en de koeien! Maar hoe kom ik op de juiste plek van de auto af? Als ik spring word ik misschien wel doodgereden.

Bij die gedachte gingen zijn voelsprieten al bijna hangen. Gelukkig niet lang. In de verte zag hij weilanden met koeien en zelfs een paar schapen!

“Woepie! Het is allemaal waar!”

Hij wilde bijna een vreugdedansje maken, maar door de wind deed hij het niet. Hij zou dan zo van de ruit afwaaien en dat was niet de bedoeling.

De auto begon af te remmen en ineens reden ze een parkeerplaats op bij een gebouw. De man stapte uit en duwde een slang in een gat aan de zijkant van de auto.

Dit is mijn kans, dacht Karel.

Hij gooide eerst zijn rugzakje op de grond en sprong toen zelf naar beneden. Hij klopte het stof van zijn lichaam. Pakte zijn rugzak op en wilde naar de graskant springen.

Froem!

Een grote auto reed hem bijna plat met zijn brede wielen. Kareltje schrok zo hard dat zijn groene kleur helemaal verbleekte van de schrik.

“Dit ging maar net goed”, zei hij met een benepen stemmetje. Met de bibbers nog in zijn pootjes sprong hij voorzichtig naar de overkant, de berm in. Om een beetje schaduw te hebben ging de krekel onder een paardenbloem zitten. De rit had hem toch wel erg moe gemaakt. Daarom wilde hij even uitrusten voordat hij verder ging verkennen. Hij viel bijna in slaap tot een tor, met ook een bril, bij hem kwam zitten.

“Nieuw hier?” vroeg de tor terwijl hij zijn bril aandrukte op zijn neus.

“Euh, ja. Ik ben met een auto hier naar toe gelift,” antwoordde Kareltje verrast. Het leek wel of hij een dubbelganger van die andere tor zag. De tor die hem vertelde over meeliften op auto’s.

“Juist ja,” de tor nam zijn bril af en begon het te poetsen. “Zo is mijn broer een paar dagen geleden van hier vertrokken.

“Uw broer?” de voelsprieten gingen van blijdschap helemaal rechtop staan. “Dan was het uw broer die mij vertelde over de weilanden hier en over de bruggen en de auto’s!”

“Wat leuk dat je mijn broer kent! Is alles goed met hem?” vroeg de tor blij, ondertussen zette hij de bril weer op zijn neus.

Kareltje vertelde over de ontmoeting met de broer en over zijn advies om te liften.

“En zo ben ik hier gekomen!” vertelde hij trots tegen de tor.

“Juist ja,” zei de tor. “Dus jij wil naar die weilanden daar?” Daarbij wees hij met een van zijn voorpoten naar de koeien, een stuk verderop.

“Ja,” zei de krekel blij, “daar wil ik heen.

De tor wreef met een zakdoekje over zijn bezwete hoofd en zei: “Dan hebben we een probleem. Er ligt een brede sloot tussen en ik denk dat jij niet zover kan springen. Kom maar mee.”

Samen gingen ze naar de rand van de berm. Inderdaad, er was een brede sloot en zover kon Kareltje écht niet springen!

“Wat nu?” piepte Kareltje. “Ben ik nu helemaal voor niets naar hier gekomen?”

Zijn voelsprieten gingen heel erg hangen en een traan biggelde over zijn wang.

“Natuurlijk niet!” riep de tor. “Ga hier rustig in het gras zitten. Ik ga hulp voor je zoeken, niet opgeven hoor!”

Voordat Karel Krekel iets kon zeggen vloog de tor al weg. Hij voelde zich heel moe worden en langzaam vielen zijn ogen toe, hij sliep.

Hij werd wakker omdat er hard gepraat werd.

“Moet ik dát naar de overkant brengen? Man, dat eet ik normaal op. Je bent gek om het mij te vragen!”

“Ja maar, kikker. Hij is door mijn broer hier gekomen. We moeten hem helpen. Er is zoveel eten voor je. Ik eet ook niet alle bladluizen op die ik tegenkom. Je hebt een volle buik. Je kunt het best,” verdedigde de tor.

“Dat is ook weer waar,” zei de kikker. “Roep hem maar, dan breng ik hem naar de overkant.”

Eerst durfde de krekel écht niet op de rug te springen van de kikker.

Met een trillend stemmetje zei hij tegen de tor: “Ja maar… als… maar hij kan mij opeten!”

“Juist ja,” zei de tor, “maar dat doet hij niet. Kom nu maar. We gaan samen op de rug zitten. Zo weet je zeker dat je veilig bent.”

Met knikkende knieën volgde Kareltje de tor en samen sprongen ze op de rug van de kikker.

Heel voorzichtig bracht de kikker hen naar de overkant. Toch was Kareltje wel bij dat hij weer op de oever kon springen. Ze namen afscheid van de kikker en die zwom zwaaiend weg.

“Juist ja,” zei de tor. “Ik moet nu ook gaan. Het gaat je goed.”

“Nog bedankt voor je hulp,” zei krekel blij. Zo blij dat zijn voelsprieten trilde van geluk! Hij deed zijn rugzakje goed en sprong de grote weide in, op zoek naar nieuwe avonturen!



Tor zonder bril.




Geplaatst op 06 mei 2015 10:12 en 6147 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Gribou---Greet  
06 mei 2015 11:05
super mooi en leuk verhaal
In gedachten zag ik alles gebeuren :grin:

groetjes Greet

Hehety  
06 mei 2015 11:13
Dat was ook de bedoeling, Greet. Ik heb het opgezocht na aanleiding van een prikker van gedichtje over een tor die meeliftte op de vooruit van haar auto. :grin:
_





_
Marlie49  
06 mei 2015 11:20
Wat een leuk verhaal verhaal. Heb ervan genoten. :grin:

groetjes, Marlie

Hehety  
06 mei 2015 11:24
Marlie, de indeling, teveel witregels, komt hier zo over. Daar moet je maar over heen kijken. In word staat het gewoon zoals het moet. Ik ben blij dat je er van hebt kunnen genieten.
_





_
Ellen52.1  
06 mei 2015 12:20
Dat heb je heel leuk verteld

Benneke  
06 mei 2015 12:23
Een leuk verhaal en op een onderhoudende manier geschreven.

Een groet van Benneke
_





_
Redone  
06 mei 2015 12:33
Lekker leesbaar en heel leuk verhaal, ook wij hebben regelmatig een lifter!! :grin:

Hehety  
06 mei 2015 12:34
Ellen en Bennke. Dat verhaal begon op te borrelen in de auto, terwijl ik de kever op de ruitenwisser zag zitten en verplaatsen.
Zeker Benneke zal dat ook wel herkennen met zijn gedichten schrijven.
Ik vind het wel leuk om te zien dat jullie er ook van kunnen genieten. :grin:
_





_
LindaKay.1  
06 mei 2015 16:07
Henny ,had het al eens gelezen maar het is een super leuk verhaal om weg te dromen in de gedaante van dieren . :grin:

Sippy  
30 jun 2015 16:04
wat leuk .. lifters genoeg hoor.. soms zie je ze niet eens ..

maar dit was wel heel spannend..

_





_
Hehety  
30 jun 2015 16:17
Zeker, sippy.
Een heel avontuur. Zo niet, maken we ze zelf wel.

Gast  27 dec 2015 18:50
Leuk verhaaltje hoor,
Dit zou een behoorlijk leuk jeugdig verhaaltje, een soort introductie zijn voor lagere schoolklassen om hun te laten kennis maken met het fenomeen exoten en antropogene verspreiding van soorten .
Het enorme probleem neemt toe en zowel vissen,aquatische soortgroepen, terrestriaal, Landsoortgroepen enz komen van heinde en verre en bedreigen in bepaalde mate onze gematigde biodiversiteit .

Grote rampsoorten zijn Watercrussula,waterhyacint,Japanse Kreeften,Japanse oesters en talloze vliegen,muggen en sluipwespen .Boktorren uit Azie en de Levant wat door klimaatverandering nog sneller gaat .Ook grote kikkers, uit de VS,Salamanders en de nu verwachte Wasbeerhond en wasbeer zijn relatieve nieuwkomers in ons land , een bekender voorbeeld is onze huiskat, geliefd bij hun houder maar gehaat door natuurforsers en bosbeheer . Loslopende katten maken ontzettend veel slachtoffers aan kleine fauna zoals grondbroeders,amfibieen,reptielen en kleine zoogdieren etc .

Dit verhaal van u stimuleerd mij om iets dergelijks te gaan opteren voor de lagere klassen waar ik toch al workshops geef rond faunistiek en Zoo-taxonomie ,de Klassenindeling van gewervelden en ongewervelden .

Graag hoor ik van u of u ergens nog foto´s heeft van deze sprinkhaan of krekels, ook van Nederlandse krekels en sprinkhanen ben ik geinteresseerd ,en reptielen en amfibieen in het bijzonder .

Kijkt u even op mijn blogs
www.kikkerwacht.blogspot.nl
www.slangennederland.blogspot.nl

Vr groet ,Marc
_





_
Marlie49  
28 dec 2015 11:20
Wat een leuk vervolg Hetty!
Ben héél benieuwd naar zijn verdere avonturen

groetjes, Marlie

Hehety  
28 dec 2015 12:39
Beste Marc, wat een eer is mij toegekend. Teveel eer, hoor. Ik schreef dit verhaaltje na aanleiding van een meeliftende krekel op de voorruit van de auto. Het is zeker zo dat allerhande exoten zo kunnen verspreiden.
Dat u gestimuleerd bent om dergelijke verhalen te gaan schrijven door mijn verhaal is voor mij een eer. De plaatjes van de krekel heb ik eerlijk gejat van google, bij afbeeldingen. Ik ben geen kenner. Alleen iemand die graag haar fantasie soms haar gang laat gaan. Daarom kan ik u niet verder helpen met informatie toevoegen aan uw blogs.


Al eerder is een verhaal gebruikt van mij om een kindermusical te maken voor moederdag, in een kerk. Dat verhaal heet: Kwekkie, het eendje dat niet wilde luisteren. http://www.webtales.org/?menu=webtale&werk=17716

Hiermee wil ik zeggen dat verhalen tot inspiratie kunnen dienen, juist bij mensen die met kinderen werken.
Ik wens u succes met uw werk en ik weet zeker dat u op de goede weg bent.
Verder wens ik u een gezond en voorspoedig Nieuwjaar toe.



_





_
Hehety  
28 dec 2015 12:40
Marlie, ik vrees dat er geen vervolg op komt. Maar wie weet wat er nog meer uit mijn pen komt rollen, te zijner tijd.