Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
De-kleine-dingen-van-alledag
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Als een 12 jarig meisje



Mijn Profiel

hehety
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Ladybird50
Van: Ladybird50

Ineverhoeven
Van: inemaartje

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy




Gastenboek berichten

Marguerite
24 maart 2014 14:57
_
Wat een leuke foto is dat van jou als 12 jaarig meisje. Ik herken je er zo op, behalve dan die lange haren. Kom steeds even kijken of er wat nieuws is, je schrijft zo leuk. Groetjes.

Hans Horsten
23 februari 2014 15:48
_
Ook vast namens mij Henny als ik er soms geen erg in heb.

Ria(redsblog)
23 februari 2014 15:13
_
Henny, sterkte de 26e! Gr Ria




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door SiebevanderBij om 15:46
_
SiebevanderBij Online

Door kuusdijkstra om 15:45
_
Kuusdijkstra Online

Door Keesvi om 15:45
_
Keesvi Online

Door Charlotte150 om 15:43
_
Charlotte150 Online

Door el60 om 15:42
_
El60 Online

Door Nw.Geintje om 15:41
_
Nw.Geintje Online

Door mellina om 15:41
_
Mellina Online

Door barth. om 15:40
_
Barth. Online





_

Andere artikelen



De gezelschapsdame



In 2008 geschreven. Het gaat er niet beter op worden in de tijd van paticipatie.

Ik was de gezelschapdame en heb dat met plezier gedaan.


Wilma is gezelschapdame bij mevrouw Mees in het verzorgingstehuis. Door omstandigheden kon ze de oude dame zes weken niet bezoeken. Mevrouw Mees heeft zes kinderen, maar die komen niet zo vaak op bezoek omdat ze het zo druk hebben. Toch heeft Wilma tegen een van de kinderen gezegd dat ze even niet op bezoek kan komen. Omdat mevrouw Mees graag wordt voorgelezen heeft ze het boek, 35 korreltjes zand, meegenomen. Enthousiast maakt Wilma de deur van de kamer open en ze ziet dat de dame in haar stoel slaapt. Ze stapt de kamer binnen, legt het boek op het goudkleurige bijzettafeltje, trekt haar jas uit en hangt hem over een stoel. De kamer is zo klein dat er geen plek voor een kapstok is. Voorzichtig legt ze haar hand op de arm van mevrouw Mees en schudt zachtjes:“Mevrouw Mees, wakker worden.”
“Euh?”
“Ik ben het, Wilma, wakker worden.”
“Ja zuster,” prevelt de dame als ze langzaam haar ogen opendoet.
“Ik ben geen zuster maar Wilma.”
Terwijl de dame langzaam helder wordt kijkt Wilma in de kamer rond. Foto’s van kinderen en kleinkinderen staan niet op de normale plaatsen maar om de stoel van de dame opgesteld, binnen handbereik. Op het bijzettafeltje staat het beeldje van de heilige Antonius die Wilma haar een paar jaar geleden gegeven heeft.
Het is toch niet waar? Is er al die tijd niemand op bezoek geweest? Wacht, dat kan ik zien aan de post!
“Mag ik de sleutel van het postvak?”
“Die heb ik niet.”
“Jawel, ik pak hem even uit uw tas.” Wilma pakt de tas uit de rollator en vist het kanten etuitje eruit waar de sleutel inzit.
“Hier is hij, ik ben even naar beneden.”
“Is goed, zuster,” zegt mevrouw Mees als Wilma de deur uitgaat om naar de postvakken te gaan. Beneden maakt ze het postvak open en ziet een dikke stapel liggen.
Dus toch!
Ze neemt de stapel eruit, sluit het postvak en gaat terug naar boven. Onderweg komt ze een verpleegster tegen die haar vertelt dat mevrouw Mees al die tijd bijna niemand heeft gezien en dat ze sterk achteruit gaat. Binnenkort wordt ze overgeplaatst naar een andere afdeling waar ze meer verzorging en aandacht krijgt.
“Heel verstandig,” antwoordt Wilma begrijpend, “want nu kwijnt ze weg.”
Heeft die enkele die wel geweest is niet eens de moeite genomen om de post na te kijken en haar menubriefjes in te vullen? Intriest!
Kijk eens wat een buit!” zegt Wilma als ze weer in de kleine kamer is. “Zullen we dat eens een kopje kleiner maken?”
“Ja,” lacht de dame met pretlichtjes in haar ogen.
Wilma gaat tegenover haar zitten.
“Eens kijken, dit is reclame. Daar doen we niet aan.”
“Nee,” zegt mevrouw Mees stellig.
“De menulijstjes. Zal ik die invullen zodat u weer uw lievelingseten krijgt,” grapt Wima.
“Ja, jij zorgt altijd voor lekker eten. Peggy!”
Wilma onderdrukt een lach en in zogenaamd overleg vult ze de lijsten in. Na het sorteren van de overige post zijn er nog twee kerstkaarten over. Kaarten van de kleinkinderen die ook geen tijd hadden om te komen. Ze leest deze ook voor en zet de kaarten naast de foto’s van de kleinkinderen. Wilma pakt het boek 35 korreltjes zand in haar handen.
“Weet u wat ik hier heb?” vraagt ze aan de oude dame.
“Nee,”antwoordt ze sip.
“Een boek met verhalen en gedichten van de verhalensite en daar wil ik u uit voorlezen. Wat wilt u horen, verhalen of gedichten?”
De dame doet haar ogen wijd open, gaat voorover zitten, zet haar ellebogen op haar knieën en legt haar hoofd in haar handen en zegt: “Gedichten!”
“Dan begin ik daar mee.”
Wilma leest gedicht na gedicht voor. Gelukkig komen ook de koffie-en theedames rond om drinken te brengen. Zij kijken Wilma goedkeurend aan en van een vrouw krijgt ze zelfs een duimpje toegestoken. Ook komt een verpleegkundige een paar gedichten meeluisteren. Hoewel Wilma duidelijk merkt dat mevrouw Mees er niets meer van begrijpt ziet ze haar wel genieten als ze over een gedicht praten.
Het wordt langzaam tijd om naar huis te gaan. Ook moet een verpleegkundige komen omdat de dame naar de wc moet. Wilma klapt het boek dicht en zegt: “Het is tijd om te gaan.”
“Ik weet het en ik moet plassen,” pruilt de dame, “Maar weet je? Het was weer ouderwets gezellig, Els.”
Ondertussen komt de verpleegster binnen en hoort wat de dame zei.
“Els?” proest ze ingehouden.
“Maakt niet uit,” antwoordt Wilma terwijl ze haar jas aantrekt, “ze heeft genoten en daar gaat het om,” knipoogt ze.
De verpleegster helpt vriendelijk de dame omhoog en dat geeft Wilma kans om drie stevige afscheidskussen te geven.
“Volgende week ben ik er weer.”
“Fijn, ik moet plassen.”
Schoorvoetend schuifelt de oude dame met de verpleegster mee, richting wc. De verpleegster wenst Wilma een goede dag toe en gaat met mevrouw Mees de wc in. Wilma geeft beneden de menubriefjes af en gaat naar buiten.
Intriest, denkt ze. Intriest, ik vraag me af of straks haar kinderen en kleinkinderen wel tijd hebben om naar de begrafenis te gaan of zal ik dan alleen in de kerk zitten?
Met gemengde gevoelens loopt Wilma naar huis, wel wetend dat haar bijdrage aan Mevrouw Mees goed is. Volgende week gaat ze weer met het boek om de dame even pretoogjes te schenken



Artikel links



Geplaatst op 03 februari 2014 10:42 en 2775 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Redone  
03 feb 2014 12:01
Natuurlijk zijn die kinderen op de begrafenis, al was het alleen maar om zeker te weten dat hun moeder dood is en de erfenis op strijken, gadver!
Maar wat fijn dat jij haar zo hebt kunnen helpen, dit doet me denken aan kennissen die een oude tante hadden, zg verdrietig maar ondertussen uit op haar geld, en dat hebben ze nu.
Wat hoor je dit toch vaak!

Greet---Gribou.1  
03 feb 2014 12:11
Mooi geschreven verhaal , maar ook een triest verhaal .
Helaas komen dit soort situaties steeds meer en meer voor .
Fijn dat jij er voor haar kon zijn .

groetjes Greet


_





_
Benenalie  
03 feb 2014 12:13
Ik heb zelf in de verzorging gewerkt Hetty!
Zo zie je de kinderen niet,maar tijdens en na een begrafenis,valt er wat te halen,dan komen ze wel!Uitzonderingen daargelaten hoor!!

Hehety  
03 feb 2014 12:38
Dank jullie voor de reacties.
De kinderen waren zeker op de begrafenis. Ik niet, want de uitvaart was in een andere plaats. De kinderen hadden mij beloofd er voor te zorgen dat ik bij de uitvaart kon zijn, maar helaas nog niet eens een bidprentje gehad.

De familie van de man waar ik gezelschapsdame was zouden mij het liefst opgenomen hebben als familielid en betrokken de vrijwilligers geheel bij de uitvaart. Dat is weer het uiterste naar de andere kant. Ook dat maakte het allemaal boeiend. Zo zie je maar. :grin:
_





_
DeHans.1  
03 feb 2014 14:30
En dan vlak voor het einde je centjes schenken aan een goed doel,......................verrassing .

Hehety  
03 feb 2014 14:34

Jij weet hoe het moet, Hans!
_





_
Amida  
03 feb 2014 14:38
Zoals Alie al schreef Hety, als ouders eenmaal in een zorginstelling "gedumpt" zie je de kinderen nauwelijks meer. Niet altijd maar wel vaak. Triest eigenlijk.

groet Hans

Hehety  
03 feb 2014 14:46
Amida, dat zie je vaak, dat is zeker zo. Mijn schoonmoeder zit nu ook in een seniorenflat, maar je maak zelden me dat er niemand op bezoek is. Bijna al haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen wonen in haar regio, gelukkig. De relatie met haar kinderen is ook uitstekend en dat zal ook schelen.
Plus, eerlijk is eerlijk: Het is niet altijd onwil, maak ook vaak onmacht als de kinderen geïmmigreerd zijn, bijvoorbeeld
_





_
Hera  
03 feb 2014 16:24
Je hart huilt toch hè bij dit soort dingen. Mooi geschreven Hetty, En Hetty, wat een heerlijk gevoel moet dat zijn geweest, zo blij als mevrouw was dat jij weer kwam, hoe je dan ook mocht heten;-)

Hehety  
03 feb 2014 16:30
Dat klopt en meteen was ze het ook vergeten. Ze deed me, wat dat betreft aan mijn moeder denken. :grin:
gelukkig heeft mijn moeder, mij altijd herkent als haar dochter en dat stelde haar gerust.
_





_
Hehety  
03 feb 2014 17:44
Ik ben wat oudjes die mij dierbaar zijn aan het posten, Ina. Er zal langzaam, maar zeker verhalen bij komen

Hehety  
04 feb 2014 14:45
Niets aan toe te voegen, Marg. Ik ben het helemaal met je eens.
_





_
Ofsen  
04 feb 2014 15:08
ontroerend en triest verhaal uit het leven gegrepen, zeker v.w.b. de kinderen die tegenwoordig nergens tijd voor hebben. ik vind verzorging heel mooi maar een zeer zware taak. heel mooi artikel Henny. we waren even een midweek weg dus had ik dit nog niet gezien.

Hehety  
04 feb 2014 15:41
Geniet er van, René. Als jullie kunnen gaan, ga dan. Die verhalen lopen niet weg en je kunt altijd even komen kijken. Ik zie wel of je over jullie uitje een blog schrijft. :grin:
_





_
Hehety  
05 feb 2014 09:20
Dat is ook weer het mooie van met mensen werken. Geen dag en geen mens is hetzelfde, dat maakt het werk ook zo dankbaar. Catharina48.
Ik heb je boodschap begrepen. :grin:
Ik lees nu veel minder wegens slechte oogies en dat is erg vermoeiend. Alles. op z'n tijd.

Sippy  
05 feb 2014 11:06
zie een beetje laat dat je dit had geschreven ... mooi geschreven henny .. maar waar is je hoofd gebleven .. ik zie alleen maar een klep
_





_
Hehety  
05 feb 2014 11:21
Sippy, mijn hoofd staat nog steeds op mijn romp. Er waren een paar plussertjes die niet geloofde dat ik een zonneklep droeg, maar waren er van overtuigd dat het een pet was. Vandaar even klep zonder hoofd. Dat is nog altijd beter dan een kip zonder kop. :grin:

Inemaartje  
08 feb 2014 18:03
Een erg goed verhaal, ik bedoel er ook mee dat het de waarheid is die altijd zal blijven schrijnen, want heel veel mensen hebben echt geen tijd voor hun oude moeder en/of vader en dat is niets nieuws. Het is een gegeven dat me altijd zal blijven verbazen: wie vergeet zijn ouders nou? Hoe krijg je dat verantwoord voor jezelf? Je hebt uitstekend werk gedaan, Henny, gelukkig zijn er nog zulke mensen die zich om anderen bekommeren. Die begrafenis? Raar, laatst dacht ik erover na zonder dit verhaal te kennen en ik denk dat het maar goed is dat niet iedereen van tevoren weet wie hem of haar wel of niet uitgeleide zal doen... Tja, en dan die erfenis, hè? Ik kan me de reactie van DeHans wel voorstellen.
_





_
Hehety  
08 feb 2014 18:10
Ine, ik weet de antwoorden ook niet. Maar goed dat we niet alles weten. Wel ken ik een paar schrijnende gevallen van kinderen die nog niet eens bij het sterfbed konden zijn, want de vergadering ging voor, bijvoorbeeld. Zeggen dat moeder maar even moet wachten. Dat is echt waar en dat kan ik helemaal niet plaatsen