Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
De-kleine-dingen-van-alledag
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Als een 12 jarig meisje



Mijn Profiel

hehety
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Ladybird50
Van: Ladybird50

Ineverhoeven
Van: inemaartje

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy




Gastenboek berichten

Marguerite
24 maart 2014 14:57
_
Wat een leuke foto is dat van jou als 12 jaarig meisje. Ik herken je er zo op, behalve dan die lange haren. Kom steeds even kijken of er wat nieuws is, je schrijft zo leuk. Groetjes.

Hans Horsten
23 februari 2014 15:48
_
Ook vast namens mij Henny als ik er soms geen erg in heb.

Ria(redsblog)
23 februari 2014 15:13
_
Henny, sterkte de 26e! Gr Ria




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door blueslabel.nl_1310K om 14:48
_
Blueslabel.nl_1310K Online

Door Loezie om 14:48
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door sier om 14:46
_
Sier Online

Door Pam43 om 14:46
_
Pam43 Online

Door fraagis om 14:45
_
Fraagis Online

Door sibilla68 om 14:45
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door virgo om 14:41
_
Virgo Online

Door nandes57 om 14:38
_
Nandes57 Online





_

Andere artikelen



collecteren



Door een reactie bij: Op de koffie bij IneMaartje bij mij, kwam ik op het idee dit verhaal weer eens op te vissen. Goed, het lang geleden dat ik dit meemaakte, maar zeker ook nu is en blijft het actueel.


Zo in de jaren tachtig van de vorige eeuw, was ik erg actief bij de dierenbescherming. Het was natuurlijk dan niet gek dat ze aan mij vroegen om regiohoofd te worden van Eindhoven Zuid, om de collecte te regelen. Fanatiek deelde ik de wijken in zodat collectanten elkaar niet in de weg zouden lopen, of straten dubbel gedaan werden. Aan mensen die al jaren ophaalden vroeg ik wat en waar de knelpunten waren om te kijken of ik er wat aan kon doen. ‘Vers bloed’ vond ik in de bossen, tijdens de wandelingen met de honden. Een student die in een studentenhuis woonde en zijn honden uit liet. Daardoor had ik er meteen zes collectanten bij. Na veel telefoneren had ik genoeg mensen verworven op al de wijken te lopen. Peter en ik namen een paar ‘probleemwijken’ op ons.

Bijna de week van vier oktober en ik leverde de collectebussen uit en de legitimatiebewijzen. Werd de bus te zwaar, konden ze die bij mij weer inleveren en een nieuwe meenemen.

“Welke wijk gaan we eerst lopen?” vroeg ik aan Peter.“Die villawijk, waar de medische specialisten wonen,” antwoordde Peter. “Want die wil niemand lopen omdat er bijna niets opgehaald wordt en dat lijkt me stug. Daar zit toch geld genoeg?”“Zou je denken, maar vaak is het zo; hoe rijker, hoe gieriger. We zullen wel zien.”We namen ieder een kant van de weg of laan. Deuren werden niet open gedaan, hoewel we zagen dat er iemand thuis was. Werd er wel open gedaan, volgde meestal een bitsige “nee”, of werd de deur, zonder iets te zeggen dicht geklapt. Een stel dat net terug kwam van golf negeerde mij volkomen, alsof ik niet eens op hun oprijlaan stond. Ze hadden het te druk met de golfspullen naar binnen te brengen. Uiteindelijk bracht heel die wijk, twee gulden en vijftig cent op. Gewoon beschamend om het te noemen.

De volgende dag ging ik, zonder Peter, naar een wijk die nogal onguur bekend stond. Grappig genoeg wilde ik juist die wijk zelf lopen. Gewoonweg omdat ik daar vaak kwam om te kijken hoe het met de dieren uit het asiel ging. Geloof me, die dieren zaten, over het algemeen, beter dan bij wie ook. Mensen kende mij en ik hen. Er kwamen opmerkingen van: “He, vrouwke, loopte nu ook al om geld te schooien? Un briefke van tien is wel genoeg hé.” Tot binnen uitnodigen om wat te drinken. Dat sloeg ik vriendelijk af, want er moest nog een stel straten gelopen worden.Ik belde aan en een oude dame deed open.Met haar ogen wat fijn geknepen zei ze: “Ach, de dierenbescherming. Natuurlijk heb ik daar wat voor over. Ik zal wat geld voor je pakken,” fluisterde ze samenzweerderig, “maar dan moet ik wel even naar boven. Weet je, mijn geld bewaar ik in een geldkistje, onderin het nachtkastje. Daar ligt ook mijn portemonnee. Je kunt even meelopen hoor, want ik ben niet zo goed ter been.”Ik wist niet wat ik hoorde. Iemand die zo vertelde waar ze het geld had liggen? Dat kan natuurlijk niet.“Maar, mevrouw, dat kan ik niet doen en zeker niet maken. U kunt dit soort van informatie niet zomaar aan vreemde mensen vertellen en nog uitnodigen om mee te lopen. Dát kan aanmoediging tot beroving of inbreken.”“Niet bij mensen van de dierenbescherming,”antwoordde ze resoluut en ze ging naar boven. Enige tijd later kwam ze terug met twee kwartjes, die ze vol trots in de collectebus duwde. Nogmaals legde ik vriendelijk uit dat ook mensen die collecteerde dat konden doen, om te zien waar geld te halen was, of makkelijke ‘prooien’ en uiteindelijk begreep ze het wel.

Toch, die twee kwartjes, gegeven door een vrouw met een heel klein inkomen, waren voor mijn gevoel, gouden kwartjes.

Ik kreeg een telefoontje van een collectant en ze meldde me dat ze een straat niet gelopen had, omdat ze haar enkel heeft verzwikt. “Geen probleem,” antwoordde ik. “Na mijn werk in het asiel loop ik die straat wel even. Het ligt toch op mijn route en dan pik ik meteen je bus op.”Zo gezegd, zo gedaan. Ik parkeerde mijn fiets aan het end van de straat, pakte de bus uit mijn fietstas en begon de straat te lopen. De een gaf wel wat, de andere niet. Gewoon zoals het er normaal aan toe gaat. Behalve bij een huis in het midden van de kant waar ik liep. Een man maakte de deur open en op mijn vraag kreeg ik een hele preek over me heen. Van dat hij al hondenbelasting moest betalen en zo meer. Ik bedankte de man voor zijn uiteg en vertrok naar de buren, om daar mijn geluk te beproeven.

Bijna terug, naar het end van de straat, hoorde ik die man opeens briesen naar mij toe.“Wil je wat voor de dierenbescherming? Hier, ik zal je wat sturen! Kazan, Door, pak!”Twee bouviers kwamen op mij afgerend. Inplaats van te schrikken of weg te rennen, zakte ik door mijn knieën en spreiden mijn armen om ze te ontvangen. Ik wist dat ik nog naar honden rook en dat in mijn voordeel was. De honden stortten zich blij in mijn armen en mijn gezicht kreeg een flinke wasbeurt.

Ja, ho, dat is niet de bedoeling, zag ik de beteuterde man denken. “Kazan, Door, hier!”Maar de honden kwamen niet. Ze vonden het bij mij veel te leuk. Uiteindelijk heb ik ze naar de eigenaar terug gebracht. Zonder iets te zeggen liet hij de honden binnen en sloot de deur.Breed glimlachend fietste ik naar huis, dat is wel te begrijpen natuurlijk.

Man en vrouw kunnen erg van mening verschillen. Zo ook bij het huis waar ik elk jaar aanbelde. Ik genoot bij voorbaat al van wat er ging gebeuren. De man maakte de voordeur open. Ik keek hem vriendelijk aan en hield de bus voor zijn neus.“Heeft u een bijdragen voor de dierenbescherming?”“Dierenbescherming? Ik zal je eens wat zeggen!”Er kwam er een waterval over me heen, waar je U tegen zegt. Niet dat ik daar op zat te wachten, maar ik wist wat er later zou komen. Ik bedankte de man voor zijn uitleg en liep verder, naar het brandgangetje. Daar stond zijn vrouw op mij te wachten. Ze legde dan steevast een hand op mijn arm en zei dan: “Ik vind het elke keer zo erg als hij dat doet, maar hij kan en wil niet begrijpen dat de dierenbescherming niets tegen de hondjes van een paar deuren verder kan doen. Goed, ze keffen wel eens, maar dat doet elke hond toch?” Voordat ik een antwoord kon geven, frommelde ze een biljet van 100 gulden in de bus en stiefelde snel weer terug naar huis. Ik maakte mijn ronde af en ging ook naar huis. Uiteindelijk is door onze inzet en stimuleren van de collectanten, veel meer geld opgehaald dan de voorgaande jaren.

Nieuwsgierig dat ik was, wilde ik weten hoe het bij andere collectes ging. Ik kon wel begrijpen dat mensen een hekel aan dieren hadden en soms agressief reageerden, maar hoe zou het zijn als je collecteerde voor geestelijk gehandicapte kinderen? Dat ging ik dus ook doen. Geloof me, daar ging het er niet anders aan toe. Op de uitzondering na dat die kinderen niet op je afgestuurd werden, maar dat terzijde. Verder, al de klachten en misnoegen werden me voor de voeten gegooid en daar kan een collectant écht niets tegen doen.Wat ik met dit betoog duidelijk wil maken is dat collectanten mensen zijn die zich vrijwillig inzetten voor een goed doel. Zeg gewoon “nee, ik geef niet”, maar blaf ze niet af. Wie weet heb je zelf ooit de wetenschappelijke onderzoeken of hulp, van die doelen nodig.

Collecteren is incasseren.





Geplaatst op 25 januari 2014 13:23 en 2263 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Greet---Gribou.1  
25 jan 2014 13:41
Mooi verhaal .
Inderdaad collecteren is incasseren .
Tegenwoordig hoor je vaak de " smoes " ik kan alleen maar pinnen . en misschien is dat bij sommigen ook wel de echte reden , maar ik vermoed dat het ook als smoes gebruikt wordt om niets te geven.

groetjes Greet

Hehety  
25 jan 2014 13:49
Ik geef ook niet overal aan hoor. Dat is gewoon niet te doen en zeker niet in deze tijd. Gewoon, "Nee, dank je. Succes verder", kan ook en zeker niet afblaffen, want een collectant kan ook niets aan eventuele misstanden doen. Hij/zij loopt alleen voor een goed doel waar ze zich voor inzetten.
Aan de andere kent, kon ik meestal ook wel lol hebben om wat er allemaal bedacht werd. Leuk dat je er even was. :grin:
_





_
Redone  
25 jan 2014 14:07
Wat leuk Henny, je ziet dan zoveel en hoort nog veel meer, kakkers geven over het algemeen heel weinig, vroeger ook ervaren, wel schitterend van die bouviers, het zijn ook mooie dieren, en vals worden ze alleen door de eigenaar gemaakt

Hehety  
25 jan 2014 14:14
Ja, Ria, daar moest ik ook erg om lachen. Weet je, als je in het asiel werkt ruik je ook erg naar hond en zeker niet naar angst, dus die dieren zagen mij als een groot knuffelmens. Ik kan die straat, dieren en zelfs de uitdrukking van die man zijn gezicht nog zo voor de geest halen. Leuk om weer aan terug te denken.
_





_
Ofsen  
25 jan 2014 14:17
dat is zeker beschamend. had ik in de jaren 60 toen ik de krant liep in den haag. de rijken deden niet open of gaven een kwartje. ongelooflijk. ik herken het. wat een rotzak die man met de honden. goed dat je het zo oplostte. je vraag je toch af of die man hersens had. ik denk het niet. wow. f. 100.-- die komt in de hemel :grin: Mensen schijnen maar niet te begrijpen dat collectanten vrijwilligers zijn dus hun tijd opofferen voor een goed doel. goed artikel Henny.

Redone  
25 jan 2014 14:26
Wij hebben een bouvier gehad, een mooi beest dat mij tegen iedereen beschermde, als de jongens wilden stoeien ging de hond er tussen, maar een kennis had er ook een uit hetzelfde nest en die hond is echt vals gemaakt. Pakte ook fietsers etc. Dus ook hier is opvoeding heel belangrijk!
_





_
Hehety  
25 jan 2014 14:30
Precies, René. Jij zegt precies wat ik onder woorden wilde brengen. Dus jij hebt soortgelijke ervaringen met de beter 'bedeelde' mensen. Dat zal dan wel de reden zijn dat jij en ik niet zo'n grote beurs hebben. En ja, het zijn allemaal vrijwilligers die door weer en wind voor hun goede doel gaan

Amida  
25 jan 2014 14:32
Ik heb jaren collecte gelopen voor geestelijk gehandicapten Hety en het is mijn ervaring ook dat in de wijken waar zo op het oog mensen wonen met betere inkomens er nauwelijks gegeven wordt of met een verzuurt en verongelijkt gezicht. Terwijl in de zogenaamde achterstandswijken vlot en vaak blijmoedig gegeven wordt. Waar zou dat nu aan liggen?

groet Hans
_





_
Benenalie  
25 jan 2014 14:33
Ik heb ook veel gecollecteerd Henny!!
Zo maak je heel wat mee,wat een verhaal zeg!!
Wanneer je niet wilt geven moet je het zeggen maar geen smoesjes verzinnen!!

Hehety  
25 jan 2014 14:33
Dat is zeker, Ria. De mens kan met opvoeden veel goed doen of kapot maken. Dat bewijs je wel weer.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen die door doorfokken DNA fouten krijgen en gek zijn. Daar hebben wij ook ervaring mee gehad.
_





_
LindaKay.1  
25 jan 2014 16:24
Ja het is algemeen bekend dat rijke mensen minder geven, misschien zijn ze daardoor rijk ? qua geld dan Ook ik zeg tegenwoordig weleens "nee vandaag niet" er is niemand die z'n voet tussen de deur zet . :grin:

Hehety  
25 jan 2014 16:52
Linda, zo zie je maar, collectanten zijn nog niet de kwaaiste :grin:
_





_
Mariekevannim...  
25 jan 2014 18:50
De bijdrage van de collectant is geweldig!
Daarom vind ik het ook moeilijk om een collectant te weigeren.
grtjs Marieke


Benneke  
25 jan 2014 18:50
Een mooi verhaal Hennie. Ook zo herkenbaar, In mijn schooltijd werkte ik op woensdag- en zaterdagmiddag. Meestal was het bloemen en boeketten bezorgen.
Haast van te voren wist je al in welke buurten je een kwartje kreeg voor het bezorgen en waar niet. :grin: , maar die ervaring kende je al.

Een groet van Benneke
_





_
GerardS.1  
25 jan 2014 22:01
Vorig jaar heb ik gecollecteerd voor het Reumafonds in het Plassengebied in onze omgeving. Daar de huizen nogal ver uitelkaar staan de auto maar genomen. Deze ergens neer gezet en zo nam ik weer een stuk of 10 adressen om later de auto een eind verder te zetten en weer stuk of 10 nam.
De reactie zijn heel wisslend.
Oh, ik gireer altijd.
Man is niet thuis en heeft de portemonnee.
Opsodemieteren met dat geschooi van je
Een ander wil weten waar je vandaan komt
Legitimatie wordt ook niet altijd vertrouwd.

Eén voordeel is als het een landelijke collectie want dan zij er die week vele tv-spotjes geweest.

Gr,Gerard

Hehety  
26 jan 2014 10:06

Amida. Gezien al die reacties hier zal het overal hetzelfde zijn. Ik vermoed dat het er aan ligt dat de gewone mens weet wat het is om een dubbeltje om te draaien om het uit te geven en dat weten ze van elkaar. Vandaag wellicht meer samenhorigheidsgevoel. Samen staan we sterk? Ik denk het.

_





_
Hehety  
26 jan 2014 10:10
Marieke, je mag best weigeren iets te geven. Het zou niet goed zijn als dat niet zo is. Je eigen beurs kan erg krap zijn, of je staat niet achter dat doel. Je vindt dat er te vaak langs de deur gegaan wordt en hebt er geen zin meer in. Ik geef ook niet altijd en dat is helemaal niet erg. Gewoon netjes weigeren is al meer dan genoeg. Een collectant heeft zeker respect verdiend door de inzet voor het doel. :grin:

Hehety  
26 jan 2014 10:13
Precies, Alie.
Wat ik hier in dit verhaal verwerkt heb is natuurlijk niet in een jaar gebeurd. Ik heb een stel voorvallen van een paar jaar bij elkaar genomen en zo een verhaal er van gemaakt. Zo zullen jouw ervaringen en voorvallen ook geweest zijn, gespreid over jaren. :grin:

_





_
Hehety  
26 jan 2014 10:15
Benneke, dat is ook zo iets. Het voordeel, als kind was wel dat je de goede leerde er uit te pikken. Dat maakt het weer mooi.

Hehety  
26 jan 2014 10:18
Gerard, hier kan ik niets aan toevoegen, want jouw bijdrage vult aan wat ik schreef.
_





_
Hehety  
26 jan 2014 10:19
Gribou, ook dat is nu de nieuwe trant en ik vermoed dat jouw vermoeden wel klopt

Sippy  
26 jan 2014 10:21
wat een mooi verhaal, henny... respect voor de collectanten ..
_





_
Hehety  
26 jan 2014 10:22
Marg, één ding is zeker: zo maak je wat mee. Die man met die honden zal zeker dat voorval niet doorvertellen om te stoefen hoe hij die collectante van de deur gejaagd heeft Echt niet.

Hehety  
26 jan 2014 11:12
Sippy, ik heb een vaag vermoeden dat een collectebus in jouw hand je ook niet vreemd is.
_





_
Inemaartje  
08 feb 2014 18:22
Dit verhaal had ik al gelezen op het Forum, het is schitterend en wáár. Ik heb toen verteld dat ik één keer gecollecteerd heb, voor de Vastenactie, maar heus: nooit meer! Dapper zijn de collectanten want ze incasseren dubbelop en meestal het minste aan centjes en het meeste aan een grote mond en een dichte deur terwijl men thuis is. Heerlijk verhaal!

Hehety  
09 feb 2014 08:40
Ine, jij hebt er ook van kunnen genieten en terug kunnen kijken op eigen ervaringen. Dat is toch ook mooi meegenomen.
_