Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
De-kleine-dingen-van-alledag
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Videoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Als een 12 jarig meisje



Mijn Profiel

hehety
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Ladybird50
Van: Ladybird50

Ineverhoeven
Van: inemaartje

Mijmeringen
Van: Ofsen

Redsblog
Van: redone

Uit mijn duim gezogen
Van: sippy




Gastenboek berichten

Marguerite
24 maart 2014 14:57
_
Wat een leuke foto is dat van jou als 12 jaarig meisje. Ik herken je er zo op, behalve dan die lange haren. Kom steeds even kijken of er wat nieuws is, je schrijft zo leuk. Groetjes.

Hans Horsten
23 februari 2014 15:48
_
Ook vast namens mij Henny als ik er soms geen erg in heb.

Ria(redsblog)
23 februari 2014 15:13
_
Henny, sterkte de 26e! Gr Ria




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door janny1947 om 13:20
_
Janny1947 Online

Door lguhs om 13:20
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door michael om 13:19
_
Michael Online

Door Loezie om 13:14
_
Loezie Online

Door redone om 13:14
_
Redone Online

Door virgo om 13:13
_
Virgo Online

Door Vinkenbos om 13:13
_
Vinkenbos Online

Door ramapi om 13:13
_
Ramapi Online





_

Andere artikelen



Het meisje en de oude boom



Jaren geleden geschreven, toen ik een boom, naast ons huis zag bezwijken door sneeuw en ouderdom. Past wel in deze tijd.


De sneeuw drukte zwaar op de takken van de oude boom. Als je goed luisterde, kon je soms de dikke takken horen kraken onder het gewicht van de sneeuw. Kim liep met haar sleetje in de richting van de boom om op het talud samen met de andere kinderen te gaan sleeën op de dikke sneeuw. Vlakbij de boom hoorde ze iets! Kim bleef staan, spitste haar oren en hield haar hoofd wat schuin. Weer hoorde ze een geluid. Het leek wel of de boom zuchtte! Stapje voor stapje liep ze langzaam naar de boom terwijl ze de slee met zich mee trok.
Zucht.
“Hoor ik u nu zuchten?” vroeg ze zachtjes aan de boom.
“Ja, meisje, ik zucht onder het gewicht van de sneeuw.”
Kim schrok! Een boom kan toch niet praten en ze wist toch zeker dat die boom iets zei.
“Maar bomen praten toch niet?” stamelde ze zachtjes en vol ongeloof.
“Bomen praten vaak, maar alleen kinderen kunnen ons soms horen.”
“O, maar ik houd veel van de natuur en de bomen. Zal ik naar huis gaan en een lange bezem halen om de sneeuw van de takken te vegen?” Kim wilde al naar huis rennen maar de boom zei dat ze moest blijven.
“Ook de sneeuw op mijn takken hoort bij de natuur. Ik ben oud en binnenkort ga ik sterven, ook dat is de natuur.”
Het meisje ging op haar slee zitten en dacht goed na. “Mijn oma is een paar jaar geleden dood gegaan en daar was ik heel verdrietig over.”
“Dat begrijp ik,” antwoordde de boom, “maar je oma heeft kinderen gekregen en zij ook weer kinderen. Jij krijgt later ook kinderen en zo gaat de natuur zijn weg en zo leeft je oma eigenlijk toch een beetje door.”
“Daarom zegt mama dat ik de kleur van de ogen van oma heb!” riep het meisje met stralende, blauwgroene ogen.
“Dat heb je goed begrepen. Ik denk dat je nu naar huis moet, want het gaat dadelijk heel hard sneeuwen.”
“Dank je, boom, ik kom morgen weer terug!” Kim pakte haar slee en huppelde door de sneeuw naar huis. De boom liet nog een zucht horen en voelde weer een tak kraken.

Een sneeuwstorm teisterde die nacht het land. De boom probeerde zijn zware takken nog in de lucht te houden, toch konden drie dikke takken het gewicht van de sneeuw niet meer dragen. Een voor een braken ze af en vielen ze met een doffe plof in de sneeuw.
“Nu duurt het niet lang meer,” verzuchtte de boom.
Kim huppelde goed ingepakt en met een warme muts op naar de boom. Ze schrok en keek heel verdrietig naar de afgebroken takken op de grond, toen naar de boom. Aan de afgebroken delen zaten nog wat rafels waar de takken afgescheurd waren. Snel liep ze naar de boom en omhelsde de stam. Dikke tranen liepen over haar wangen.
“Boom,” snikte ze, “heb je pijn? Wat gemeen van die storm!”
“Ook de storm is de natuur,” antwoordde de boom. “Net als geboren worden, ziek worden en doodgaan. Heel veel vogels zijn op mijn takken geboren. Heel veel regenwormen en torretjes zijn door de vogels aan hun jongen gevoerd. Ik heb veel bessen gedragen en mijn bloemen hebben vlinders en bijen gevoed.”
“De vogels hebben kindertjes gekregen en de bijen en de vlinders ook,” snikte het meisje. “Jij hebt geen kindertjes, alleen mij!”
Voelde Kim dat nu goed? Schudde de boom een beetje en hoorde ze hem nu lachen?
“Meisje, ik heb heel veel kinderen en ook veel kleinkinderen.”
“Dat kan niet,”snotterde Kim en ze snoot haar inmiddels rood geworden neus.
“De natuur is heel mooi. Zoals ik al zei, ik heb bessen gedragen. In elke bes zat een zaadje. Heel veel vogels hebben mijn besjes in de herfst en winter gegeten. Vogels poepen de zaadjes uit, zo groeien op andere plekken weer bomen en dat zijn mijn kinderen.”
“Toch ga jij dood!” snikte het meisje.
“Klopt maar mijn wortels blijven. Elk leven heeft een reden,” troostte de boom. "Eens, als je groot bent, zal je hier weer lopen en een jonge boom zien. Hij wortelt op mijn wortels en eens kunnen jouw kinderen daarin de vogels en de bessen zien. De natuur gaat altijd door.”
Kim omhelsde de boom nog eens en ging naar huis. Een paar uur later werd de boom omgezaagd en de stam en takken afgevoerd.

Twintig jaar later liep Kim met haar dochtertje aan de hand door haar oude wijk waar ze als kind woonde. Ze was het hele voorval al helemaal vergeten. Opeens trok haar dochtertje aan haar arm en zei: “mama, het lijkt wel of die boom iets zegt!”
Kim keek op en zag op dezelfde plaats waar eens de oude boom stond groeide een jonge, stevige boom op de oude wortels. De rillingen liepen over haar rug, spontaan liep er een traan over haar wang. Ze wist; de boom had toen gelijk!
De jonge vrouw hurkte en keek haar dochter in haar stralende blauwgroene ogen.
“Ga naar de boom,” fluisterde ze. “omhels hem en leer over de natuur. De natuur zelf is de beste leermeester. Ga, ik wacht wel.”
Het meisje huppelde naar de jonge boom en omhelsde hem. Kim zag dat haar dochter haar hoofd iets scheef hield en luisterde. Ze dacht terug aan haar gesprekken met de oude boom zoveel jaren geleden. Nu nog wachten op de sneeuw.




Artikel links



Geplaatst op 26 december 2013 13:14 en 2536 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Greet---Gribou.1  
26 dec 2013 13:52
Wat een mooi verhaal .
Je hebt een mooie manier van schrijven , leest aangenaam

groetjes Greet
ps zal op de site onder de link gaan zoeken naar meer verhalen van je .

Hehety  
26 dec 2013 13:55
Dank, Gribou en vergeet ook de miniatuurtjes niet. :grin:
_





_
Hehety  
26 dec 2013 14:54
Dank jullie en Ina, je hebt het al eens gelezen. Ik vind het de moeite waard om ook vaker hier te posten.
Bomen zijn mooi, Marg en imponerend.

Amida  
26 dec 2013 14:56
Wat een mooi en ontroerend verhaal Hety.

groet Hans
_





_
Hehety  
26 dec 2013 14:58
Fijn dat ik je heb kunnen laten ontroeren, Amida. Dat doet mij goed

Franslj.1  
26 dec 2013 18:33
Wat een waarheid binnen de wijsheid van de boom, de natuur en de mens, Henny... Zo warm en 'dicht bij de natuur' beschreven..

Groet, franslj.

Ik ga eens snel snuffelen op de link.
_





_
Hehety  
27 dec 2013 08:18
Franslj.
Wat een eer. Volgend jaar ga ik zeker weer meer schrijven. Jullie motiveren mij

Hehety  
28 dec 2013 08:18
Met andere woorden, Marg: Kruip in die pen en schrijf! :grin:
Leuk dat je even kwam en een voorspoedig nieuwjaar toegewenst.
_